گل بل

گلبل نوشته‌ی صادق عادلیان روایت روزگار جادویی ملتی درمانده است، امتزاج غیر ممکن و ممکن با تاکید بر تلفیق افق‌های جادویی و واقعی زندگی، اما نه در بافتار آن جامعه، بلکه یک امر جبری و تحمیل شده بر جامعه‌ای که ناخواسته و نادانسته ناگهان از عرش بر فرش افتاده‌اند. روایت جمعی آدم‌هایی که مانند چرخ گاری بی‌هدف دشوارترین وظیفه را بر دوش دارند، روایت طبیعت دست‌کاری شده و طغیان کرده از منفعت‌طلبی بی‌اندازه، حکایت معترضین بدنام و بی‌آبرو شده توسط ساختار پیچیده‌ی سیستمی به شدت توتالیتر، گلبل روایت جمعی از آدم‌هایی است که در نا امیدی غم‌انگیزی امید به زندگی را از کورسوی نور در افق‌های دوردست جستجو می‌کنند. ناکجایی تخیلی که وجود خارجی ندارد، داستانی تمثیلی و خیالی که مابه‌ازای خارجی دارد، با شخصیت‌ها و مکان‌هایی خیالی در وسط اقیانوس، جایی که آدم‌هایش هر کدام از سرزمینی دیگر آمده‌اند. ذات مشترک انسانی در مقابل قدرت و ثروت و ستم فارغ از جغرافیای زیستی، کنش و واکنش‌های یکسان در مقابل خیر و شر و این حاصل‌ی همذات پنداری بشر منصف با ستمگر و ستمدیده در جهان هستی است.